چند روز قبل: بدون عمل دردی ک داشت زیاد و زیاد تر میشد کمتر شد...الان درد ناشی از سیاه شدگی مونده برام..امید وارم داروهایی که استفاده میکنم زودتر باعث ترمیم استخونام بشن..الان:حس میکنم استخونم یه چیزیش شده و اون چیز خوب نیست..عین آدمای صد ساله شدم...طی یه مسافت کوتاه کلی انرژی میخواد...اگه چیزی رو زمین بیوفته ور نمیدارم مگه اینکه نیازی که بهش دارم صد از صد باشه...با عصای زیر بغلی راه میرم...درد دارم...خیلی درد دارم.. + نوشته شده در یکشنبه سی ام مرداد ۱۴۰۱ ساعت 3:40 توسط  | 

مشخص شد اینهمه درد از چیه ...استخونم سیاه شده...حتی شاید تعویض مفصل لازم بشم...از عوارض داروهای لعنتیه کروناس...وقتی کرونا گرفته بودم و نفس کشیدنم وابسته به اکسیژن خالص بود،نفس کشیدن بقیه رو با حسرت نگاه میکردم..دلم برای خود گذشتم که سالم بود تنگ میشد...و حالا این اتفاق برای پاهام افتاده......................................................................به دکتره گفتم بهم توصیه شده فلان عملو انجام بدم..با اکراه و کج و کوله کردن لب و لوچه وحس ناامیدکننده گفت: احتمال موفقیت بیست سی درصده همش...با یه دکتر دیگه مشورت کردم وقضیه عملو گفتم..جملش امید داشت.. گفت:ببین بیست سی درصد احتمال کمی نیست برات..من جات بودم امتحان میکردم!و خب آدمی به امید زنده ست..البته که به حرف  دکتر دومی عمل میکنم...  + نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم مرداد ۱۴۰۱ ساعت 2:34 توسط  |